tahta tüfekler

çocukken kahramanlık öyküleri anlatılırdı

‘kaç kaç’ nasıl olmuş diye oturup dinlerdik

bakmayın şimdi valiye, belediye başkanlarına şirin göründüklerine, fransızlar o dönemde ne canlar yakmış

işte, temmuzdayız

adanalılar 1920 yılı temmuzunda son derece acı olaylar yaşamış

hatta 9 temmuzda ermeni komiteciler şehirde karışıklık çıkarmış

halkın şehri boşaltmasını isteyen fransızlar da onları desteklemiş

sonunda, bağımsızlığı uğruna her türlü güçlüğe göğsünü geren çukurovalılar, milli kuvvetlerle birlikte hepsini def etmiş.

tabii o zaman silahla kovulanlar, bugün paralarıyla cirit atıyorlar, neyse onu karıştırmayalım

***

anlatılanları dinlemekle kalmazdık

kendimize göre canlandırırdık ‘kaç kaç’ı

tahtadan tüfekler yapardık

silah yapmak zordu, çok zamanımızı alırdı

tüfeğin işçiliği daha kolaydı

sonra mahalle aralarında oyun oynardık

düşmanlar saklanır biz avlardık

ne de olsa kahramanlık kanımızda vardı

Atatürk anlatılınca tüm çocuklar susardı

***

günümüzde her şey para oldu

artık paralarıyla savaşıyorlar

parası olmayanlar yine bildik yöntemlerle direniyorlar

yoksulluğa

ve onurlu yaşamaya

***

artık kahramanlık öyküleri de kalmadı

anlatanların çoğu öldü

kimse tahta tüfek de yapmıyor

ama şimdi çağdaşlaştık, artık pompalı kullanıyoruz

utanmasak karne hediyesi olarak pompalı tüfek isteyeceğiz babamızdan

***

bir pompalı tüfek modasıdır gidiyor

canı sıkılan alıyor pompalı tüfeği patlatıyor hasmına

canı sıkılan kentin göbeğinde dayılık yapıyor

canı sıkılan intihara kalkışıyor

canı sıkılan maç günlerinde magandalık yapıyor

canı sıkılan düğünlerde sevincimize ot tıkıyor

canı sıkılan canımıza sıkıyor

***

eskiden tahta tüfeklerimiz vardı

insandık

mutluyduk

kahramandık

pompalı tüfek icat oldu

insanlığımızdan utandık!