Biz Bu Hale Nasıl Geldik?

Adana Dinozor Parkı’nda yaşananlar bir “çocukça şaka” değil, basit bir vandallık hiç değil. Bu, vicdanın, merhametin ve insan olmanın ayaklar altına alınışıdır. Dört genç, içinde canlı kuşların bulunduğu bir yuvayı sallıyor, kuşları kaçırıyor, yetmiyor; ardından yuvayı parçalayıp kullanılamaz hale getiriyor. Soruyorum: Bu nasıl bir ruh hâlidir?
Bir canlının yuvasına el uzatmak neyin cesaretidir? Güç gösterisi mi? Eğlence mi? Yoksa içi tamamen boşaltılmış bir bilinç mi? Doğayı oyuncak sanan, canlıyı nesne gören bu anlayış bizi nereye sürüklüyor?
Asıl mesele sadece bir yuva değil. Asıl mesele, kamusal bir alanda, herkesin gözü önünde, en savunmasız olana zarar verebilecek kadar duyarsızlaşmış bir nesil gerçeğiyle yüzleşiyor olmamızdır. Parklar bizim nefes aldığımız alanlar olduğu kadar, başka canlıların da evidir. Orası kimsenin öfkesini, hoyratlığını ya da sözde eğlencesini boşaltacağı bir alan değildir.
“Gençlik böyle” deyip geçemeyiz. “Çocuktur, yapar” diyerek üstünü örtemeyiz. Bugün bir kuş yuvasını parçalayan yarın neye zarar vereceğini kendi bilemez. Merhametin olmadığı yerde şiddet filizlenir, bu kadar basit.
Yetkililere de bir çift sözümüz var. Kameralar çalışıyor mu? Denetimler yeterli mi? Bu tür olaylara karşı caydırıcı yaptırımlar uygulanıyor mu? Toplumun ortak değerlerine zarar veren her davranış cezasız kaldıkça, bu tablo daha da ağırlaşacaktır.
Adana Dinozor Parkı’nda yıkılan sadece bir yuva değildir. O gün orada, insanlığımızdan bir parça daha kırılmıştır. Ve evet, insan ister istemez şu soruyu soruyor: Biz   bu hale nasıl geldik?