Psikolojimiz Bozuldu

Bir sabah uyanıyoruz…
Yorgunuz.
Ama bedenen değil, ruhen.
Kimse kimseyi dinlemiyor.
Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor.
Gülüşler sahte, sabırlar tükenmiş, umutlar yarım.
Soruyorum size:
Bu ülkede psikolojisi sağlam kalan kaç kişi var?
Sokakta bir bakın etrafınıza…
Asabi insanlar, öfkeli bakışlar, tahammülsüzlük, en küçük tartışmada parlayan sinirler…
Artık kimse kimseye katlanamıyor.
Çünkü psikolojimiz bozuldu.
Ekonomik sıkıntılar, geçim derdi, gelecek kaygısı, işsizlik, belirsizlik…
İnsan sadece ekmekle yaşamıyor.
Ruh da doymazsa, insan ayakta duramıyor.
Bugün milyonlarca insan uykusuz.
Milyonlarca insan geceleri düşünmekten uyuyamıyor.
“Yarın ne olacak?” korkusuyla gözlerini kapatıyor.
Ve en acısı şu:
Kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyor.
Çünkü bu ülkede hâlâ psikolojik sorunlar “ayıp” sayılıyor.
“Psikoloğa mı gidiyorsun?” deniliyor.
Sanki utanılacak bir şeymiş gibi…
Oysa kırılan kol nasıl tedavi ediliyorsa,
yorulan ruh da tedavi ister.
Ama biz ne yapıyoruz?
İçimize atıyoruz.
Susuyoruz.
Biriktiriyoruz.
Sonra ne oluyor biliyor musunuz?
Bir gün patlıyoruz.
Aile içinde tartışmalar artıyor,
komşuluk bitiyor,
trafikte insanlar birbirine düşman kesiliyor.
Bir bakıyorsunuz küçücük bir tartışma,
büyük bir kavgaya,
hatta bir faciaya dönüşüyor.
Çünkü insanlar artık taşımıyor.
Yük ağır…
Ruhlar yorgun…
Kalpler kırık…
Gençler umutsuz.
“Bu ülkede benim geleceğim var mı?” diye soruyor.
Anne babalar çaresiz.
Çocuğunun derdine derman olamıyor.
Yaşlılar yalnız.
Bir “Nasılsın?” diyen çıkmıyor.
Herkes kendi acısına gömülmüş durumda.
Biz güçlü bir milletiz deriz ya hep…
Evet güçlüyüz.
Ama güçlü olmak, acıyı yok saymak değildir.
Güçlü olmak, “Ben iyi değilim” diyebilmektir.
Bugün Türkiye’de milyonlarca insan depresyonla, kaygıyla, korkuyla yaşıyor.
Ama çoğu bunu kimseye anlatamıyor.
Çünkü anlatınca yargılanıyor.
Küçümseniyor.
Anlaşılmıyor.
Oysa bazen bir insanın tek ihtiyacı şudur:
Dinlenmek…
Ne akıl vermek,
ne nasihat,
ne de yargı…
Sadece dinlenmek.
Ruh sağlığı lüks değildir.
Zengin işi hiç değildir.
Bu bir ihtiyaçtır.
Nasıl ki hastaneye gitmek normal ise,
psikolojik destek almak da o kadar normal olmalıdır.
Aksi halde bu sessiz çöküş devam eder.
Ve biz farkına vardığımızda,
çok geç olabilir.