Milletin Emaneti Tasarrufla Korunmalıdır

Devlet bütçesi, herhangi bir kurumun ya da kişinin özel kasası değildir. Devletin kasasında bulunan her kuruş, alın teri döken işçinin, sabahın erken saatlerinde dükkânını açan esnafın, üretim yapan çiftçinin, vergisini düzenli ödeyen vatandaşın emanetidir. Bu nedenle kamu kaynaklarının kullanımı konusunda herkesin azami hassasiyet göstermesi gerekir.
Bugün milyonlarca vatandaş geçim sıkıntısıyla mücadele ediyor. Emekliler ay sonunu nasıl getireceğini hesaplıyor, asgari ücretliler temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor, gençler gelecek kaygısı taşıyor. Böylesine zor bir ekonomik tabloda devlet harcamalarının da aynı ölçüde dikkatli ve tasarruflu olması beklenir.
Ancak zaman zaman kamuoyuna yansıyan makam araçları, yüksek koruma giderleri, lüks harcamalar ve gereksiz temsil masrafları toplumun vicdanını yaralıyor. Vatandaş, kendi bütçesinde en küçük harcamayı bile hesaplamak zorunda kalırken devletin imkanlarının ölçüsüz kullanıldığına dair görüntüler doğal olarak tepki çekiyor.
Elbette devletin işleyişi için belirli harcamalar kaçınılmazdır. Güvenlik hizmetleri, resmi görevler ve kamu hizmetlerinin yerine getirilmesi için gerekli olan giderler olacaktır. Ancak ihtiyaç ile israf arasındaki çizgi iyi belirlenmelidir. Kamu kaynaklarının verimli kullanılması sadece ekonomik bir zorunluluk değil, aynı zamanda ahlaki bir sorumluluktur.
Milletin vergileriyle oluşan bütçenin her kuruşu hesap verilebilir olmalıdır. Çünkü bu kaynaklar gelecek nesillerin de hakkını içinde barındırmaktadır. İsraf edilen her kaynak, yapılmayan bir okul, açılmayan bir sağlık merkezi, desteklenemeyen bir çiftçi ya da yardım ulaştırılamayan bir ihtiyaç sahibi anlamına gelebilir.
Bugün toplumun beklentisi oldukça nettir. Vatandaş, yönetenlerden önce kendilerinin fedakârlık yapmasını değil, kamu kaynaklarını kullananların tasarruf anlayışına öncülük etmesini istemektedir. Devlet yönetiminde gösteriş değil, hizmet; lüks değil, verimlilik; israf değil, tasarruf ön plana çıkmalıdır.
Unutulmamalıdır ki devletin bütçesi milletin emanetidir. Emanete sahip çıkmak ise sadece yasal bir görev değil, aynı zamanda vicdani bir sorumluluktur. Ekonomik zorlukların yaşandığı dönemlerde kamu harcamalarında tasarrufun artırılması, hem devletin mali yapısını güçlendirecek hem de vatandaşın adalet duygusunu pekiştirecektir.
Millet yokluk ve geçim derdiyle mücadele ederken kamu yönetiminde sadeleşme ve tasarruf anlayışının hâkim olması artık bir tercih değil, bir zorunluluktur. Çünkü güçlü devletler yalnızca büyük bütçelerle değil, kaynaklarını doğru ve adil kullanan yönetim anlayışıyla ayakta kalırlar.