Saygı, Bir Arada Yaşamanın En Büyük Gücüdür

Toplum olarak farklı düşüncelere, farklı yaşam tarzlarına ve farklı inançlara sahip insanlarla birlikte yaşıyoruz. Bu, bir zayıflık değil; aksine bir toplumun en büyük zenginliğidir. Ancak ne yazık ki son yıllarda özellikle sosyal medya üzerinden insanlar birbirlerine karşı tahammül sınırlarını zorlayan, kırıcı ve aşağılayıcı bir dil kullanmaya başladı.
Şunu herkesin çok iyi bilmesi gerekiyor: Kimse kimseyi sevmek zorunda değildir. Her insanın bir başkasını beğenmeme, aynı fikirde olmama ya da farklı düşünme hakkı vardır. Aynı şekilde, bir kişinin hangi dine inandığı, hangi inancı benimsediği ya da hiçbir dine mensup olmamayı tercih etmesi de yalnızca kendisini ilgilendirir. Bu, bireyin en temel hak ve özgürlüklerinden biridir.
Ancak düşünce özgürlüğü ile hakaret etmek aynı şey değildir. Eleştiri yapmak başka, bir insanı inancı, kimliği ya da düşüncesi nedeniyle aşağılamak bambaşka bir konudur. Hiç kimsenin bir başkasını küçük düşürmeye, onurunu zedelemeye ya da nefret söylemi kullanmaya hakkı yoktur.
Unutmamalıyız ki saygı, sadece bizim gibi düşünenlere gösterildiğinde anlamını yitirir. Gerçek saygı, farklı olana da aynı nezaketle yaklaşabilmektir. Medeni toplumların temelinde de bu anlayış vardır. İnsanları ötekileştirmek, kutuplaştırmak ve birbirine düşman hâline getirmek kimseye fayda sağlamaz. Aksine toplumsal huzuru ve kardeşlik bağlarını zedeler.
Bugün kullandığımız her sözün bir karşılığı vardır. Klavye başında yazılan küçümseyici ifadeler, hakaretler ve nefret dolu cümleler yalnızca karşıdaki kişiyi değil, toplumun ortak vicdanını da yaralar. Bu nedenle herkes konuşurken ve yazarken kullandığı dile dikkat etmek zorundadır.
İnançlara saygı göstermek, aynı inancı paylaşmak anlamına gelmez. Farklı fikirlere tahammül etmek de o fikirleri benimsemek demek değildir. Önemli olan, herkesin birbirinin temel haklarına ve insan onuruna saygı göstermesidir.
Gelin, birbirimizi kıran sözler yerine birbirimizi anlamaya çalışalım. Hakaret yerine nezaketi, öfke yerine sağduyuyu, ayrıştırıcı dil yerine birleştirici ifadeleri tercih edelim. Çünkü yarın aynı sokakta, aynı şehirde, aynı ülkede yaşamaya devam edeceğiz.
Toplumları ayakta tutan şey nefret değil, karşılıklı saygıdır. Farklılıklarımız bizi ayrıştırmamalı; birbirimizi daha iyi anlamamız için bir fırsata dönüşmelidir. Herkesin düşüncesine katılmak zorunda değiliz ama herkesin insan olduğuna ve saygıyı hak ettiğine inanmak zorundayız.
Unutmayalım; saygının bittiği yerde huzur da biter. Birlikte yaşamanın yolu ise birbirimizi sevmekten değil, birbirimizin haklarına saygı göstermekten geçer.