Emekli Gününe Sevinemeyen İnsan

Takvim yine aynı günü gösteriyordu.

"30 Haziran Dünya Emekliler Günü "

Televizyonda spiker gülümseyerek kutlama mesajlarını okuyor, ekranda mutlu emekli çiftlerin görüntüleri dönüyordu. 

O sırada Hasan Amca, eski ahşap sandalyeye sessizce oturmuş, elindeki çay bardağına bakıyordu. 

Çayın şekeri eksikti.

Çünkü şeker pahalıydı.

"Bugün bizim günümüzmüş " diye mırıldandı.

Sonra cebini yokladı.

Cebindeki birkaç banknot, ay sonuna kadar nasıl yeteceğinin hesabını soruyordu kendisine.

Kırk yıl çalışmıştı. Yazın kavurucu sıcağında, kışın ayazında alın teri dökmüştü. 

Vergisini vermiş, devletine güvenmiş, "Emekli olunca rahat ederim." diye hayaller kurmuştu.

Ama emeklilik, dinlenmenin değil, geçinememenin adı olmuştu.

Torunu telefon açtı.

"Dede, bugün Emekliler Günün kutlu olsun."

Hasan Amca gülümsedi ama sesi titredi.

"Sağ ol yavrum, Keşke kutlayacak bir günümüz olsaydı."

Telefon kapandıktan sonra gözleri duvardaki eski işçi tulumuna takıldı.

O tulum, onun gençliğiydi. Gücüydü. Umuduydu. Şimdi ise yalnızca geçmişi hatırlatan bir hatıraydı.

Dışarıda insanlar hayat telaşıyla yürüyordu. O ise pazara gidip meyve almak yerine sadece fiyat etiketlerine bakıp geri dönüyordu. 

Bir kilo kirazın, maaşının hesabını bozduğu günlerde, bayramın da, özel günün de anlamı kalmıyordu.

Emekli olmak; yılların ödülü değil, geçim derdinin yeni adı olmuştu.
Oysa bir toplum, kendisine yıllarca hizmet etmiş büyüklerini mutlu edemiyorsa, kutlanan günlerin de anlamı eksik kalıyordu.

Hasan Amca o gün pastasını üflemedi.

Bir kutlama yemeği de olmadı.

Sadece balkonundan gökyüzüne baktı ve içinden tek bir cümle geçti:

"Biz ömrümüzü çalışarak geçirdik. Bari yaşlılığımızı insan gibi yaşayabilseydik."

Takvimler her yıl Dünya Emekliler Günü'nü gösterecek.

Kutlama mesajları yine yayımlanacak.

Ama emeklilerin yüzü gülmediği sürece, o gün takvim yapraklarında yazan bir isimden öteye geçemeyecek.

Çünkü gerçek kutlama; maaşın ay sonunu gördüğü, sofrada ekmeğin eksik olmadığı, torununa harçlık verebildiği, ilaç alırken fiyatını düşünmediği gün başlayacak.

İşte o zaman emekliler, günlerine gerçekten sevinerek uyanacaklar.