Sabahın ilk ışıkları perde arasından süzülürken, emekli öğretmen Hasan Amca her zamanki gibi erkenden uyandı.
Yılların yorgunluğunu taşıyan elleriyle çayını demledi, eski radyosunu açtı. Bir yanda haberler akıyor, bir yanda geçmişin anıları usul usul zihninde dolaşıyordu.
Telefonu titredi.
Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan gelen mesaj ekranda parlıyordu:
“ Sosyal güvenlik; yalnızca bir hak değil, toplumsal dayanışmanın en güçlü temelidir ”
Hasan Amca mesajı sessizce tekrar okudu. Sonra derin bir nefes aldı. Çünkü o cümlelerin içinde yalnızca resmi kelimeler değil, kendi ömrünün hikâyesi vardı.
Tam kırk yıl çalışmıştı. Kimi zaman sobasız köy okullarında, Kimi zaman yağmur altında öğrencilerine yetişebilmek için çamurlu yollar yürüyerek. Maaşı az olmuştu ama umudu hiç eksilmemişti.
Gençliğinde sigortanın ne kadar önemli olduğunu pek anlamamıştı aslında. İnsan gençken yaşlanmayacağını sanıyordu. Hastalanmayacağını, yorulmayacağını, bir gün emekli maaşıyla pazara çıkacağını hiç düşünmüyordu.
Ama yıllar insana her şeyi öğretiyordu.
Bir gün hastane koridorunda sıra beklerken, Bir gün torununun okul masrafını emekli maaşıyla karşılarken, Bir gün eczaneden ilaçlarını alırken anladı sosyal güvenliğin ne demek olduğunu.
Bu yalnızca maaş değildi.
Bu; insanın
“Ben yalnız değilim” diyebilmesiydi.
Karısı Ayşe Hanım mutfaktan seslendi:
— Hasan, neye daldın yine?
Telefonu gösterdi.
— Sosyal Güvenlik Haftası mesajı göndermişler.
Ayşe Hanım gülümsedi.
— İyi ki varlar. Yoksa bu yaşta ne yapardık?
Hasan Amca pencereye yöneldi. Sokakta işe yetişmeye çalışan genç işçileri gördü. Ellerinde çantalar, yüzlerinde hayat mücadelesi.
İçinden şöyle geçirdi:
“Bugün çalışan gençler, yarının emeklileri, Bugün ödenen primler, yarının huzuru, Bir ülke ancak birbirine sahip çıkarsa güçlü olur.”
Çünkü sosyal güvenlik sadece rakamlardan ibaret değildi.
Bir annenin doğum izniydi. Bir işçinin alın teriydi. Bir emeklinin huzurla aldığı nefesti. Bir çocuğun geleceğe korkmadan bakabilmesiydi.
Hasan Amca çayından son yudumu aldı. Gözleri uzaklara daldı.
Belki hayat herkese eşit davranmıyordu, Ama dayanışma, insanları aynı çatı altında buluşturuyordu.
O an, telefon ekranındaki son cümle yüreğinde yankılandı:
“Sigorta ile iş güvende, işçi güvende, gelecek güvende.”
Çünkü güvenli yarınlar, yalnızca bugünü düşünenlerin değil; birbirine sahip çıkan insanların eseriydi. Teşekkürler Sosyal Güvenlik Kurumumuz.
Yorumlar
Kalan Karakter: