"Adana O Yıllar 'da Sahneydi"

Adana;
Sadece sıcağıyla değil, yüreğiyle de kavuran bir şehir.
Bir yanı portakal çiçeği kokar, bir yanı projektör ışığı.
O ışığın altında büyüyen nice hayat, nice hayal, nice sanatçı.

Sabri Şenevi’nin sesi yankılanır hâlâ o eski sokaklarda.
Bir at arabasının gıcırtısına karışan çocukluk,
Sacdan yapılmış bir megafonun içinden taşan umut:
“Fiyakalı Yarim! Aşk! Gözyaşı!.. Ağlamazsanız paranız iade!”

Bu sadece bir anons değildi.
Bu, bir şehrin kalbinin ritmiydi.

Adana, o yıllarda bir sahneydi.
Sokakları dekor, insanları oyuncu, sinemaları ise birer mektep.
Yazlık sinemaların beyaz perdesi, gecenin karanlığında bir ay gibi doğar,
Mahalle aralarına düşen ışık, hayatın kendisini anlatırdı.

O perdede sadece film dönmezdi.
Bir çocuk kendini bulurdu,
Bir genç hayal kurardı,
Bir anne gözyaşında sabrı öğrenirdi.

Ve işte o şehir.
Sanatın sadece izlenmediği, yaşandığı yerdi.

Adana, sanatçıyı doğurmaz sadece;
Onu yoğurur.
Sıcağında pişirir, emeğiyle şekillendirir,
Yoksulluğun içinden bir zenginlik çıkarır: ruh zenginliği.

O yüzden bu şehirden çıkan her sanatçı biraz gerçektir,
Biraz yaralı, biraz umutlu.
Biraz Adana’dır.

Sabri Şenevi’nin hikâyesi de bu yüzden sıradan değildir.
O, sadece film anons eden bir çocuk değildi.
O, bir şehrin hafızasını taşıyan bir ses oldu.
Topladığı afişler, sakladığı film parçaları,
Aslında bir kültürün kırıntılarıydı.

Ve bugün.
Dijital dünyanın parlak ama ruhsuz ekranlarında
O eski samimiyet aranırken,
Adana’nın o kadim sesi hâlâ fısıldar:

“Sinema hayatın aynasıdır ”

Ama artık o aynada herkes zengin, herkes kusursuz.
Oysa gerçek hayat;
Ayakkabı boyayan çocuğun umutlu bakışında,
Bir yazlık sinemanın tahta sandalyesinde,
İki sevgilinin sessiz buluşmasındaydı.

Adana işte tam da bu yüzden büyüktür.
Çünkü o, sanatçıyı sadece yetiştirmez…
Ona hayatı öğretir.

Ve her sanatçının içinde bir parça Adana kalır:
Bir yaz akşamı, bir film sahnesi, bir megafon sesi.

Belki de bu yüzden,
Bir şehrin en güzel tanımı hâlâ o eski cümlede saklıdır:

“Yazlık sinema hayat okuluydu.”

Ve Adana,
O okulun hiç kapanmayan kapısıdır.