Değişen Dünya Değil, İnsan

Dünya yerli yerinde duruyordu.

Toroslar yine omuz omuzaydı gökle, Çukurova yine bereketliydi, Seyhan yine sabırla akıyordu. Kuşlar uçuyor, rüzgâr esiyor, toprak tohumu kabul ediyordu. 

Dünya değişmiyordu. Değişen tek şey insandı..!

İnsan, yavaş yavaş kendi köklerinden kopuyordu.

Kök kopunca ağaç kurur, ağaç kuruyunca gölge kaybolur. Gölgesiz kalan insan, kendini güneşin en yakıcı yerinde bulur.

Bir zamanlar “kuş uçmaz kervan geçmez” denilen aralıklarda insanlık saklıydı. Şimdi o aralıklar bile kalabalık, ama insan ıssızdı. Kalabalıklar vardı, kardeşlik yoktu. Gürültü vardı, merhamet sessizdi.

Yaşar Kemal olsaydı, toprağın dizine çökerdi önce.

Toprağa kulak verirdi. Çünkü bilirdi: Toprak konuşur, insan dinlemez.

“İnsan insanın yurdudur,” derdi belki.

Ve eklerdi: “Yurdundan kopan insan, kendinden kopar.”

Çukurova’da bir sabah…

Pamuk tarlaları henüz uyanmamış, güneş utangaç, rüzgâr temkinliydi. Bir ihtiyar, alnı çizgi çizgi, elleri çatlak, toprağa bakarak konuşuyordu:

“Biz bir zamanlar bir idik. Diri idik. Birimizin acısı hepimizin yüreğindeydi.

Şimdi herkes kendi acısını bile duyamaz oldu.”

Bu söz, rüzgârla birlikte Adana’nın sokaklarına yayıldı.

Taşköprü’nün kemerlerinden geçti, Büyük Saat’in gölgesine düştü, eski evlerin avlularında yankılandı.

Adana, bir şehirdi ama aynı zamanda bir vicdandı.

Yaşar Kemal’in hayali buydu işte:

Köklerinden kopmadan bir olmak.

Toprağı inkâr etmeden yükselmek.

Geçmişi sırtında taşımadan, ama ondan utanmadan yürümek.

“Şaha kalkmak,” derdi Yaşar Kemal,

“Öfkeyle değil, kardeşlikle olur.”

Cumhuriyetin evlatları…

Bu toprakların güneşinde yanmış, yağmurunda ıslanmış, acısıyla yoğrulmuş evlatları…

Birbirinizi sevmekte birleşin. Çünkü sevgi, en büyük direniştir.

Sevgi, zalime karşı sessiz ama sarsıcı bir kalkıştır.

Bir çocuk geçti o sırada.

Elinde bir simit, gözlerinde umut.

İşte gelecek oydu.

Yaşar Kemal’in bütün romanları, bütün cümleleri, bütün haykırışları o çocuğun gözlerinde saklıydı.

Adana, Adana…

Bir şehirden fazlası.

Bir kardeşlik çağrısı, bir birlik türküsü.

Sevgileriniz kalbinize nakş olsun.

Birliğiniz toprağa kök salsın.

Beraberliğiniz rüzgâr gibi yayılsın.

Çünkü dünya değişmez dost.

Ama insan değişirse, dünya da nefes alır.